NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Ostatnio widzieliśmy Peppe i Harukę grających razem w Pokémony.
Czuć chemię.
Haruka zaprosiła Peppe na kawę.
Poszłabym do tej kawiarni, o której mówiłeś.
Potem do domu wróciła Emika,
a Peppe zaprosił ją na plażę.
- Pojedźmy kiedyś razem. - Z chęcią.
- Mamy trójkąt. - Tak!
Haruka je uwielbia.
Potem widzieliśmy randkę Ruki i Emiki.
Byli znudzeni!
Zjedli owoce morza na półwyspie Miura.
- To było za daleko. - Wyglądało pysznie.
Właśnie.
Pamiętamy tylko jedzenie.
- Racja. - Nie rozmawiali.
Chwilę porozmawiali o tym, co zobaczą na wycieczce,
a potem skupili się na jego pracy.
Wiemy też, że Shohei interesuje się Emiką.
Zdobyła go sposobem, w jaki zaprosiła go na piwo.
Kto by się oparł?
- Podoba mu się. - Tak.
- Zakochał się. - Nie widziałam,
by zachowywał się tak, jak na ich randce.
- Z wigorem! - To nowość!
Na końcu Haruka i Shohei ucięli sobie pogawędkę na dachu.
Jeśli coś się nie zmieni, wciągniemy Peppe i Emikę
- w nasz wir samozadowolenia. - Racja.
Wiem, o czym mówisz.
Rozleniwiłem się.
- Może się zmotywuje. - Możliwe.
Musi poznać dziewczynę, która mu się naprawdę spodoba.
- Tak. - W skrócie.
Nie można go winić.
- Racja. - Musi mu się chcieć.
To nic złego. Jego reakcje były szczere.
- I prawdziwe. - Łatwe do odczytania.
Niech przeprosi za swoje nudne tyrady o miłości.
Nie miał nikogo na oku.
Użył zawiłego argumentu odnośnie kariery,
że nie chce mieć tylko jednego zawodu,
a tak naprawdę chciał zrazić do siebie kobiety.
18. TYDZIEŃ
KUMPLE SĄ NAJWAŻNIEJSI
- Dzień dobry. - Jezu!
- Nie widziałeś mnie? - Rany!
- Nie. - Serio?
- Dzień dobry. - Cześć.
Co porobimy?
Chodźmy.
- Na plażę? - Tak.
- Serio? - Cały tydzień padało.
- Więc... - Dziś też są chmury.
Będzie tak cały tydzień.
Jedźmy poskakać w falach.
- W falach? - Może padać.
- I tak będziemy mokrzy. - Prawda?
Zmieniłaś makijaż?
- Za mocny? Może przesadziłam. - Dość mocny.
Ale wyglądasz ładnie.
- Co? - Jakoś.
- Po prostu inaczej. - Przesadziłam?
Nie, jest ładnie.
Zbierajmy się.
Pojedziemy na plażę w Shonan?
Do Shonan?
- Zjemy tam lunch. - Tak.
Chodźmy. Przebierasz się?
- Przyszykuję się. - Ja też.
To za duże słowo.
- Wezmę tylko szorty. - Tak.
To wszystko.
PLAŻA ZUSHI, KANAGAWA
Jesteśmy!
- Plaża! - W końcu!
Ale tłum. Piasek jest gorący.
Boże, jestem szczęśliwy.
Co za upał.
Musimy się tam napić piwa.
Tak. Jestem głodna.
- Piękne miejsce. - Tak.
- Jak się nazywa? - Zushi.
Super.
- Gotowa? - Chodźmy.
Trzy, dwa, jeden!
- Wygląda pysznie! - Wsuwajmy.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Zdrowie.
- Pycha. - Tak.
Jak długo jesteśmy już
- w Terrace House? - Dwa tygodnie z hakiem?
- Śmignęło. - Rozgościłeś się?
Ty w końcu się otwierasz.
- Stresowałaś się, co? - Tak.
Ciężko było mi rozmawiać.
Teraz wydajesz się być sobą.
Serio?
Jestem nieśmiała.
Tak? Ja też.
Pamiętam,
jak pewnego dnia jechałem autobusem w Wenecji.
Przede mną siedziała naprawdę ładna dziewczyna.
Siedzieliśmy naprzeciwko siebie.
Nasz wzrok się spotkał.
Wstydziłem się, ale tego dnia postanowiłem zaryzykować.
Każda, która by na ciebie spojrzała,
byłaby oczarowana.
- Nie we Włoszech. - Tak?
- Nie jestem... - W Japonii ci się uda.
Tu jest inaczej.
Nie wiem, czemu, ale kiedy odgarniała włosy,
ja robiłem to samo.
To brzmi jak scena z jakiegoś filmu.
- Z Hollywood. - Poprawiała okulary? Ja też.
Robiliśmy tak dziesięć minut.
Zbliżał się mój przystanek
i nie wiedziałem, czy do niej zagadać.
I nie odważyłem się.
- Nie? - Już jej nie spotkałem.
Był taki okres, kiedy bałem się cokolwiek zrobić.
Nie potrafiłem.
Ty jesteś pewnie popularna.
- Jesteś słodka. - Tak?
Nie jestem popularna. Słodka?
Nie jestem taka.
- Chciałabym. - Tak?
Jasne.
Nie powinnaś nic zmieniać. Po prostu bądź sobą.
Wolę nie porównywać się z innymi.
Nie ma potrzeby.
- Lubię twoje pozytywne podejście. - Ty masz inne?
Chcę być pozytywna, ale często mam dołujące myśli.
Ale przy tobie widzę,
że zarażasz innych
- swoją energią. - Serio?
Zadziwia mnie to.
- Cieszę się. - To prawda.
Chcę, by ludzie byli przy mnie szczęśliwi.
Spotkałeś się...
z kimś jeszcze w Terrace House?
- Nie, tylko z tobą. - Serio?
Tak.
Jestem pierwsza!
- Co ty gadasz? - Nie wiem.
Fajnie, że lubisz plażę.
Nie chcę wracać.
- Nie? - Ja też.
ILUSTRATORKA, LAT 29
AKTOR, LAT 25
AKTORKA, LAT 24
SPRZEDAWCA W BUTIKU, LAT 20
STUDENTKA CZWARTEGO ROKU, LAT 21
TWÓRCA MANGI, LAT 26
GODZINA 22.30
Byliście dziś na plaży?
- Co? - Na plaży?
- Owszem. - Tak słyszałam.
- Było super. - Zdecydowanie.
Było trochę słońca.
- Było super. - Znów są chmury.
Przez chwilę wyszło słońce.
- Wróciłem. - Cześć!
Na różowo.
Czemu siedzicie jak na grupowej randce?
Trzymaliśmy ryż w torebkach, tak?
- Co z nimi zrobisz? - Wyrzucasz je?
Chcę wziąć telefon na basen.
Nie jest wodoodporny?
Jest. Przez torbę wszystko działa.
Chcesz zrobić zdjęcia?
Podwodne selfie.
Też chcę popływać.
- Chodźmy. - Ja też.
- Tak? - Zrobimy zdjęcia.
- Idziemy? - Tak.
- Będziesz pływać? - Tak.
Umyłam już włosy...
- Chodź. Wytrzeźwieję. - Musimy być cicho.
- Bez gadania. - Bądźcie cicho.
- Nie pluskajmy. - Za późno.
- Bez skoków na bombę. - Wiem, wejdę cicho.
Gorąca.
- Niemożliwe! - Zamarzam.
Walić to. Wchodzę!
Przestań mnie podtapiać.
Udało się.
Peppe, chodźmy do tej kawiarni.
- Co? - Kawiarni.
Racja!
Jesteś zajęty, nie?
Tak, ale znajdę czas.
Naprawdę?
- Daj znać, kiedy możesz. - Jasne.
W tym tygodniu...
w weekend.
Mam wolną niedzielę.
- Może być. - Tak?
To idziemy.
GODZINA 00.00
- Gorąco. - Tak.
- Wykąpałeś się? - Tak.
- Peppe już śpi? - Tak.
Jedziesz gdzieś?
Tak.
Na jak długo?
Na jakiś czas.
- Kręcisz film? - Nie.
To nie film.
Jutro...
- odchodzę. - Co?
Kłamiesz.
Żartujesz, nie?
- Jutro odchodzę. - Z programu?
- Tak. - Kłamiesz.
Opuszczam dom.
Nie lubię...
- Tak nagle? - ...ckliwych pożegnań.
Czemu tak nagle jutro?
Cóż,
- tak postanowiłem. - Serio?
Rozleniwiłem się.
- Jak tu? - Będąc tu.
Naprawdę odchodzisz?
Życie tu jest zbyt wygodne.
Czuję się jak w domu.
Ale...
nie jest to...
energia...
jakiej teraz potrzebuję. Muszę znaleźć coś...
Jak to wyjaśnić?
Spocząłem na laurach. Pobłażałem sobie,
bo czuję się bezpiecznie.
Kiedy wstanę, już cię nie będzie?
Zależy, o której się obudzę.
To wstanę rano.
Martwię się o ciebie,
- ale nie jesteś dzieckiem. - Nie.
Wiesz już, jak ugotować ryż.
I kilka innych rzeczy.
Dziękuję.
Świetnie się bawiłem.
- Fajnie było cię poznać. - Tak.
Nie mogę w to uwierzyć.
DZIĘKI ZA WSZYSTKO. DO WIDZENIA – SHOHEI
- Co za nagłe odejście. - Tak po prostu.
Kiedy ostatnio powiedział,
że nie może być leniwy, to nie mówił o zmianie,
tylko o odejściu.
Rozumiem, że mogą poczuć się zbyt wygodnie.
- Chciał się z tego wyrwać. - Co za sprawa.
Popływał w basenie...
- Jego ostatnie wspomnienie. - I pomyślał:
„Wolę nie przedłużać tego pożegnania”.
Taki chyba jest.
Chciał odejść na własnych warunkach.
W dramatycznym stylu.
To wędrowiec. Nie zagrzeje nigdzie miejsca.
Woli wciąż się przenosić.
Bardziej zaciekawiła mnie randka z Peppe.
Była świetna.
- Wiele się dowiedziałem. - Racja.
- Emika świetnie się bawiła. - Bez wątpienia.
- „Nie chcę wracać”. - Tak.
- Była bardzo rozmowna. - To była szczera wymiana.
Ich rozmowa miała zupełnie inny wydźwięk,
niż dwójki osób w nocnym pociągu.
Całkowicie.
Świetnie się bawili.
- Idealna, letnia scena. - Dokładnie.
Haruka zawsze musi się wtrącić.
To prawda.
Tym razem pierwsza zaprosiła Peppe.
- Racja. - O włos.
W której się zakocha?
Bitwa między Haruką i Emiką.
- Tak. - Która przetrwa?
Wkrótce poznamy też nowego uczestnika.
- Racja. - Coś się zmieni.
A jeśli uczestnicy nie przejmą się odejściem Shoheia?
„Odszedł? O tak dziwnej porze?
Zaraz przyjdzie ktoś nowy!”
- Tak szybko? - W trzy sekundy.
- Straszne. - „Lada chwila”.
GODZINA 6.30
DZIĘKI ZA WSZYSTKO. DO WIDZENIA – SHOHEI
Hej.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Ranny ptaszek. - Ruka?
- Tak. - Ty też.
Oczy ci się zamykają.
Czemu już nie śpisz?
Dokąd idziesz?
Do pracy, ale dopiero później.
Kaori...
Spójrz.
Co?
Odszedł?
Kiedy? Widziałeś go?
Powiedział mi w nocy.
- O północy. - Jasne.
Nagle...
zaczął mówić, że rano odchodzi.
Znienacka.
- Bardzo. - Zaskoczył cię.
Mnie też zaskoczył.
- Cześć. - Cześć.
Spójrz na tablicę.
Shohei...
Odszedł dziś rano.
- Co? - Odszedł z domu.
- Odszedł? - Pogadałabym, ale muszę iść.
Do wieczora.
- Trzymaj się. - Idę.
Wstałem wcześniej, by go pożegnać,
ale już wyszedł.
ISOGO, KANAGAWA
HALA TAKIGASHIRA
MISTRZOWIE 2012-2013
DLA YOKOHAMA B-CORSAIRS
Ostatnio mówiłem wam,
że mogę być w Terrace House.
Nie byłem pewien, czy mi się uda.
I dostałeś się?
- Dziś się wprowadzam. - Tak?
Już dzisiaj?
Dzisiaj?
Jutro przyjadę już stamtąd.
- Będziesz tam mieszkał? - Dokładnie.
Jako sportowcy mamy dużo przerw.
Chcę wciąż korzystać z życia.
- Dla siebie. - Mamy dużo wolnego.
Muszę wykorzystać ten czas jak najlepiej.
Nie chcę go zmarnować.
Dzięki temu będę mógł skupić się na koszykówce.
To prawda.
Będę harował jak na boisku.
Do olimpiady został tylko rok.
Musimy się postarać.
GODZINA 21.30
Witaj, Peppe.
Słucha muzyki.
Peppe?
- Nie słyszałem. - Cześć.
- Co tam? - Trochę mi smutno.
- Czemu? - Przez Shoheia.
A co z nim?
- Co? Shohei odszedł. - Czemu?
Co?
Odszedł z programu.
- Spójrz na tablicę. - Niemożliwe.
Chciałem się pożegnać.
- Dlaczego... - Nie chciał tego.
- Wszystkich tych łez. - Rozumiem, ale...
- zaskoczył mnie. - Prawda?
- Strasznie. - Tak.
Zdrowie Shoheia.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Otworzysz? - To Shohei?
- Otwórz. - Ktoś dzwoni...
Zrobić to?
Tu wcisnąć?
Aż podskoczyłam.
- Ja też. - Halo?
Jestem nowym uczestnikiem.
To on. Proszę, wejdź.
- Szaleństwo. - Denerwuję się.
- To szok. - Pierwsze...
- powitanie nowej osoby. - Tak.
- Cześć. - Cześć.
- Miło cię poznać.
- Cześć. - Wejdź.
Przepraszam.
- Fajna torba. - To wszystko?
Tak.
- Mało. - Resztę przywiozę później.
- Miło mi. - Miło mi.
- Ryo Tawatari. - Giuseppe.
- Mów mi Peppe. - Giuseppe?
- Peppe? - Mów mi Peppe.
- Haruka Okuyama. - Miło mi.
- Ruka Nishinoiri. - Miło mi.
Reszta jest na górze.
- Zawołam ich. - Dobrze.
- Skąd jesteś? - Powtórz imię.
- Ryo. - Jasne.
Mówcie mi Ryo.
- Jestem Włochem. - Jasne.
- Znasz angielski? - Tak.
- Ja też. - Super.
- Znasz angielski? - Tak.
- Ja się uczę. - Chce się podszkolić.
Od dziś nie mówię po japońsku.
To chyba dla mnie za dużo.
Co robisz?
- Jestem koszykarzem. - Super.
- Zawodowym? - Tak.
- Cześć. - Dobry wieczór.
- Miło was poznać.
- To koszykarz. - Serio?
Zgadza się.
- Robi wsady. - Super.
ZAWODOWY KOSZYKARZ, LAT 26
- Gram w Yokohama B-Corsairs. - Znam ich!
- Chodzę na mecze. - Serio?
Mój znajomy jest fanem. Gra tam jego brat.
- Alexis Minatoya? - Tak. Znacie się?
- Jest starszy. - Super.
- Tak, gra w Yokohamie. - Świetnie.
- Tak. - Super.
- Tak jak są J1, J2 i J3... - W piłce nożnej?
...koszykówka ma poziomy B1, B2 i B3.
- Mój zespół jest w B1. - Więc...
- Nieźle. - To odpowiednik J1?
- Tak, gramy w Yokohamie. - Serio?
- Jako kto grasz? - Rozgrywający.
- Tak myślałem. - Jestem niski.
Masz ulubionego rozgrywającego?
Jesteś niski? Jaki masz wzrost?
Około 1,75 metra.
- I uznają cię za niskiego? - Tak.
- Ile? - 1,75 m.
- Jasne. - Mecze są świetne.
- Wpadnijcie kiedyś. - Z chęcią.
Byłem na dwóch meczach.
Znasz Yutę Tabuse?
Z Utsunomiya Brex?
Tak. Jestem jego fanem.
Byłem dwa razy na jego meczu.
- Teraz gra w NBA. - Tak, to imponujące.
Tak.
- Też go widziałem. - Tabuse?
Też na to liczysz?
- Mam już 26 lat. - Nie wiadomo.
Z chęcią bym spróbował.
Przez chwilę studiowałem w Stanach.
Przez pięć lat po ukończeniu liceum.
Bardzo chciałbym tam pracować.
- Marzę o tym. - Serio? Super.
Chciałbym też wystąpić w reprezentacji Japonii.
To mój największy cel. Kiedy go osiągnę,
chciałbym spróbować za granicą.
Wierzę, że ci się uda.
To tu.
- Rany. - Pokój chłopaków.
- Fajny. - Myślisz?
- Dużo miejsca. - Owszem.
Tu masz miejsce do odpoczynku i spania.
Tak myślałem. A serio?
To moje miejsce?
- Tak. - Dobra.
Ćwiczysz rano?
Raczej po treningu.
- Wieczorem. - Jasne.
Czyli wstajesz,
jesz śniadanie i jedziesz do Yokohamy?
- Tak. - Najpierw masz trening?
Potem idę na siłownię i wracam do domu.
Jasne.
To nasz pierwszy sportowiec.
- Tak. - Nie znam żadnego.
Pewnie jest bezpośredni po czterech latach w Stanach.
- Studiował tam? - Tak.
Wydaje się być bardzo szczery.
- Tak. - Myślę, że szybko
zaadaptuje się w grupie.
- Zobaczymy pokój zabaw? - Jasne.
- Chodźmy. - Gdzie on jest?
- Nie idzie mi.
Dobrze znasz język.
Tędy?
- Tak. - Zapomniałem słowa.
Jasne, dziękuję.
- Ruka, ostrożnie. - Ruka szybko się nauczy.
Uważaj na kroki.
Peppe został tłumaczem.
To sala zabaw.
- Tu? - Tak.
- To tutaj? - Tak.
- Można pograć. - Jasne.
I zabawić się tym.
- I tym też? - Jasne.
- Jak? - Tym Switchem.
Tym Switchem.
- Tym PlayStation 4. - PlayStation 4.
- Dużo tu pięknych kobiet. - Owszem.
Macie swoje wybranki?
- Ja nie. - Serio?
A ty, Peppe?
Jestem tu dopiero dwa tygodnie, więc jeszcze nie.
Czuję, że wszystkich poznaję.
- Może ktoś mi się spodoba. - Co?
Słyszałeś? O kogo chodzi?
Jeszcze nie wiem.
- Za jakiś czas... - Możesz się zakochać?
Można tak powiedzieć.
Trzymamy się razem, nie?
Dziewczyny też są razem.
Co się stanie, jeśli będę chciał iść do kina
i zaproszę którąś dziewczynę, ale to będzie twoja miłość?
Racja.
To jeszcze nic takiego, ale...
- czułbyś się niezręcznie? - Właśnie.
„Bros before hoes”.
Znam to powiedzenie.
- „Bros”... - „Bros before hoes”.
- „Bros” to twoi koledzy. - Znajomi.
- „Before”, czyli ważniejsi. - Tak, przed innymi.
A „hoes” to wulgarne słowo, ale generalnie odnosi się do kobiet.
- „Hoes”? - Tak.
Nie jest to za dobre przysłowie,
ale oznacza, że więź kumpli jest ważniejsza,
od wszystkiego,
co zajdzie z dziewczynami.
- Jasne. - To częsty zwrot w USA.
Tak. Jeśli jesteśmy kumplami,
nie pozwolimy, by draki związane z kobietami
- nas skłóciły. - Super.
- Dobry pomysł. - A więc...
Dobry pomysł.
Ruka, lubisz Emikę, nie?
- Tak. - A więc...
- Co? - Hipotetycznie, tak?
- Hipotetycznie. - Nie o tym mówiłeś?
Myślałem, że gdybasz.
Wybacz.
Wypaliłem: „Tak”.
Wyszłam dziś z domu bez żadnych pieniędzy.
Chciałam zapłacić zebranymi punktami,
- ale miałam ich tylko 500. - Wciąż nie śpią.
- Nic nie kupiłam. - Tak.
- Myślałam... - Wybaczcie.
Pójdziecie ze mną do sklepu?
- Pewnie! - Możemy iść grupą.
- Wszystkie? - Wycieczka grupowa.
- Tak pomyślałam. - Ja nie.
- Nie mam nawet szczoteczki. - Jasne.
Co zjemy? Kupić ramen?
Dobrze. A ty, Haruka?
- Chcę frappe. - Jasne.
Peppe, chcesz ser?
- Prosciutto i ser? - Tak!
- Dzięki. - Idziemy.
- Jakie masz hobby? - Klasyczne pytanie!
- Jasne. - Jakie mam hobby?
Obecnie to moja praca. A ty?
Chyba... mam tak samo.
- Koszykówka? - Uwielbiam ją.
- Super. - A poza tym,
co lubisz robić w wolnym czasie?
Jesteś smakoszką?
Lubię jeść i pić w knajpkach.
- Jasne. - Lubię drinki.
Ja nie piję.
Lubię też oglądać filmy.
- Chodzisz do kina? - Tak, lubię.
W sezonie mam jeden dzień wolnego w tygodniu.
Jasne.
W każdy weekend
- idę na jogę. - Tak?
Joga, potem lunch, a na koniec idę do kina.
- Babski weekend. - Wiem.
- Świetny. - Ryo!
- Lubię jego głos. - Tak.
- Donośny. - Od razu padłaś.
- Świetny głos. - Jeszcze przed twarzą.
Na samych ustach.
- To ciacho. - Tak.
- I zaadaptował się. - Prawda?
Podobała mi się rozmowa o męskiej przyjaźni.
Dowiedzieliśmy się też czegoś ważnego.
Peppe zapytał: „Ruka, lubisz Emikę, nie?”.
- To podchwytliwe. - Celowo.
Emika podoba się Peppe.
Racja. Woli ją od Haruki.
Podoba mi się to wszystko.
- Robi się ciekawie. - Nowy facet jest aktywny.
Ciekawe, co zrobi Kaori.
Mają świetny klimat w letnią noc.
- Idą przy torach. - Do sklepu.
Przyziemność tego spaceru jest najlepsza.
- Denerwuję się. - Cudne.
- To idealne zakończenie lata. - Zdecydowanie.
- Czuć ten klimat. - Tak.
- Jak miło. - Ciężko to opisać.
Może pójdę na randkę?
Zdecydowanie, powinieneś.
Ty też powinieneś. Nie czułbyś presji.
- Idź dla wsparcia. - Chodźmy razem.
Gdybyś poszedł, napytałbyś sobie biedy.
Tak, w mojej sytuacji byłoby to ciężkie.
To było irytujące.
- Ciekawe, czemu. - Tak.
Sam się sobą zirytowałem.
Poczułem nienawiść do tego,
- kim się stałem. - To niebezpieczne.
- Ryzykowne. - Fajna scena.
- Dobrze, że jest aktywny. - Tak.
Cała grupa się rozgadała.
- Atmosfera jest lepsza. - Tak.
To idealne towarzystwo dla Ruki.
- Rozwija się przy nich. - Ma szczęście.
Ciężka praca popłaca.
Zaszedł naprawdę daleko.
Wymienia zalety: „Ten Switch. To PlayStation 4”.
- Radzi sobie. - Z gramatyką jest gorzej,
ale ważne, że odważył się mówić.
- Liczą się intencje. - A on ma dobre.
Prosty umysł uczy się szybciej.
- Ma dużo miejsca. - Cieszę się.
To chyba dostateczny komentarz. „Cieszę się”.
Tak kończymy każdy segment.
Zależy nam na rozwoju Ruki.
Ryo to świetny dodatek.
- Tak. - To dobry facet.
GODZINA 00.30
Jesteśmy.
- Jest gorąco. - Cześć.
- Haruka śpi?
- Cześć. - Nie wiem.
- Cześć. - Sprawdzę, czy śpi.
Jak pierwsza randka?
Idealna wycieczka do sklepu.
- Świetnie. - Jak często to się zdarza?
Racja.
Idę się wykąpać.
- Jasne. - Tak.
Mamy różne szampony.
- Mogę? - Pewnie.
- Dzięki. - Na razie.
Mówiliśmy o baseballu. Jedziesz na mecz?
Może do ciebie dołączy.
- Też chcę. - Ryo dołączy.
- Na meczu. - Serio?
- Jest fanem BayStars. - Nie.
- Chce iść z tobą. - Serio?
Pójdzie ze mną?
- Pojutrze? - Tak.
Powiedziałam mu, że idziesz.
- Poszedł spać? - Nie, kąpie się.
- Zapytaj go. - Tak.
To była świetna kąpiel.
- Tak? - Fajna łazienka.
O co chodzi z tymi ręcznikami?
- Co? - Leżały wszędzie.
- Posprzątajmy. - Racja.
Trochę trzeba.
- Prawda? - Tak.
Zrobię to jutro.
- Ja to zrobię. - Posprzątam, jak wrócę.
- Nie ma potrzeby. - Tak?
Większość czasu jestem w domu.
Odwdzięczysz się za naukę angielskiego.
Nie rób tego, Ryo.
Mówiłam, że gadaliśmy o meczu baseballa.
- Serio? - Pójdziemy razem?
- Do Tokyo Dome? - Jasne.
- Możesz w piątek? - Jasne. O której?
O 18.00.
- Idealnie. - Pójdziesz?
- Tak. - Co?
- Mogę iść? - Więc...
- W porządku? - Co?
W porządku, Ruka?
- Przekraczam granice? - Co?
- „Bros before hoes”? - Pamiętam.
- Chcesz iść? - Tak.
To chodźmy.
- Na pewno? - Jasne.
Bardzo się cieszę.
Napisy: Krzysztof Zając